Vatan Sağ Olsun! - Ayten Tuncer Kamacı

          Gencecik 13 fidan… Hayatlarının baharında toprağa düştüler. Ne için? Vatan için… Bedenlerini siper ettiler bu vatanı korumak için… Geride bıraktıkları çocuklarını, analarını, eşlerini ve sevgililerini düşünmeden, 40 derece sıcağa aldırmadan… Memleketimizin dört bir yanından parmakları kınalanarak gönderilmişlerdi asker ocağına.  Kimisi evin tek oğlu… Kimisi evin en büyüğü, ailenin veliahdı... Kimisi adak kurbanlarla dünyaya gelmiş kınalı kuzulardı onlar. Gelen acı haberle anaların yüreğine ateş, evlerine şivan düşmüştü… Öyle bir ateş ki ölene dek gitmez anaların yüreğinden… Artık bir tek idealleri kalmıştır o anaların… Bir an evvel ölümü tatmak. Ölüm, onlar için genç yaşta toprağa verdiği oğluna, yiğidine kavuşma günü olacaktır.

        Şairimiz cennetmekân Arif Nihat ASYA ne güzel ifade etmiş “Ey, Mavi Göklerin Beyaz ve Kızıl Süsü,  Kız Kardeşimin Gelinliği, Şehidimin Son Örtüsü” diye. Evet, analar şehitlerimizin naşını al bayrağa sarılı tabutlarla karşıladılar. Al bayrağın altındaki onun oğluydu… Yiğidiydi… Ne emeklerle büyütüp yollamıştı, vatana hizmet etsin diye… Davullarla zurnalarla göndermiş, döneceği günü bekliyordu her gün günleri bir bir sayarak. Kurbanlarla karşılayacaktı aslanını… Ne hayalleri vardı… Belki düğününü yapacaktı… Belki doğacak çocuğunu müjdeleyecekti… Hepsi kursağında kaldı… Ümitleri hayalleri silinmiş, dünya üzerine yıkılmıştı bir anda. Kalabalıkların hep bir ağızdan söylediği “ Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez.”  ve teröre lanet sloganlarını duymuyor, gelenleri tanımıyordu… Gözleri bir tek noktaya takılmıştı. Albayrak ve Tabut. Alev alev yanıyordu içi. Mümkün olsa canını verecekti yiğidini diriltmek için… İmkânsızdı… O artık şehit anasıydı. Şehitlik mertebesine ulaşmış yiğidinin albayrağa sarılı tabutu geçerken önünden,  selam durmalıydı tüm acısını bastırarak. Bu onun yiğidine son göreviydi.

Tüm şehitlerimizin ruhu şad olsun. Kabirleri nur ile dolsun.