Anneme Mektup - Ayten Tuncer Kamacı

   Bilemedim annem…

İyilikleri-güzellikleri paylaşan, kötülükleri içinde tutan koca bir yürek varmış içinde. Herkes için bir yer açmışsın o güzel yüreğinin derinliklerinde... Koruyup kollamışsın bir melek gibi, kanatlarını açarak… Şefkatinle sarmalamış, özenerek beslemişsin… Ninniler söylemişsin huzur içinde uyumam için. En ufak bir huzursuzluğumda sabahlara kadar beklemişsin başucumda.

Bilemedim yaptıklarının kıymetini annem… Bilemedim… Anne oluncaya kadar…

Çok temiz çok titizdin… Bahçeye kurduğun çamaşır kazanında kaynatmayınca beyazları, giydirmeyince tertemiz okul önlüğümü, Kurdelemi yakamı… Kar kış, yağmur çamur demeden evimizden ana yola kadar götürüp, okul dönüşümde yine orada karşılamayınca, rahat etmezdi için annem…

 Neden bu kadar korumacıydın, anne olunca anladım ancak annem…

 Arı gibi çalışırdın… Kışları soğuktan donardı su borularımız. Stadın oradaki çeşmeden su getirirdin, buzlar çözülene kadar… Kolay değildi bakır kovalar ve testilerle soğuklarda su taşımak. Ovuşturmaya başlardın Soğuktan sıcağa geçince sızlayan ellerini… Üzülürdüm bu haline… Kıyamazdım sana… Ne zaman yardımcı olmak istesem, derslerine çalış der, kapatırdın konuyu…

Şimdi anlıyorum neden yardım istemediğini annem

Ev işlerinin dışında kalan vaktinde bahçe işleriyle uğraşırdın. Sebze yetiştirmede üstüne yoktu senin. Her çeşit sebzeyi usta bir tarımcı gibi kuralına göre yetiştirirdin. Ve en önemlisi sevgiyle yapardın bu işi. Hele diktiğin fidanların gürleştiğini görmek, onlardan ilk ürünü almaya başlamak mutlulukların en yücesiydi senin için. Komşular senden öğrenirdi sebze yetiştirmeyi. Onlara püf noktalarını anlatırken kendinle ve yetiştirdiğin sebzelerle gurur duyardın annem.

Yorulduğunda bahçedeki meyve ağaçlarından birinin gölgesine uzanır, taze fideleri tavuklara karşı korur zarar vermelerini önlerdin. O tavuklar ki adeta seni anne bellemişlerdi. Nereye gitsen arkandan seni takip eder, nerede durursan orada dururlardı. Onları da beslerdin aynen bizim gibi. Yemlerini atar, önlerine tasla sularını koyar, sonrada onları zevkle izlerdin.

Bütün bunlardan aldığın hazzı şimdi anlayabiliyorum annem.

Beslenmemize çok dikkat ederdin. Ürettiğin taze sebzelerle, bahçemizdeki envai çeşit meyvelerle, günlük yumurta ve taze sütle beslerdin bizi. Ekmeği çok yememizi istemezdin, vücut ölçülerimiz düzgün olmaz diye… Mümkün olduğunca İlaç kullanmamızı engeller, çareyi sebzelerde arardın… Bol bol havuç ve patates haşlaması yedirir, havuç A vitamini zengini, patates C vitamini zengini diye ezberletmiştin bize…

Şimdi anlayabiliyorum neden beslenmemizde bu kadar hassas davrandığını annem.

Yaramazlıklarımıza göz yumar, güler geçerdin. Hiç mi üzmemiştik seni? Hiç mi bunaltmamıştık seni? Hepsini sineye çekip, tokat nedir bilmeden büyüttün bizi annem.

Sıcaklığını, gülüşünü, şefkatle dokunuşunu özledim. Kucağına yatıp yaşarcasına anlattığın masallarını özledim… Hele son dönemlerinde çocukluğumda yaşadığım buruklukları anlattığım zaman, gözlerin dolarak sessizce dinleyişini hatırladıkça benimde gözlerim doluyor, pişmanlık duyuyorum üzdüğüm için seni…

Mekânın cennet olsun, kabrin nur ile dolsun annem.

Hayatını kaybetmiş tüm annelere Allahtan rahmet dilerken, yaşayan annelerin  “ ANNELER GÜNÜ” nü kutluyor, 

Saygılar sunuyorum.