Bir Çocuk Gibidir -

AÞK ANNESÝNDEN DAYAK YÝYEN BÝR ÇOCUK GÝBÝDÝR…

AÞK! EY AÞK!

 Sen nelere kadirsin. Sen ne kadar güçlüsün! Senin olmadýðýn bir köy, bir kasaba, bir þehir… Senin olmadýðýn bir ülke!

Senin olmadýðýn bir yürek nasýl atar? Senin olmadýðýn gözler nasýl görür? Senin olmadýðýn bir ayak nasýl yürür?

Acaba ömrü hayatýnda aþký hiç yaþamamýþ bir insan hayatý var mýdýr? Aþk olmadan yaþanan bir hayat eksiktir, yamalýdýr.

Servet içinde olan bir insan eðer aþký bulamamýþsa mutsuz kalýr, fakir kalýr, aciz kalýr. Her þey yolunda; aþk yolunda deðilse, insan yoldan çýkar.

Aþk en acýmasýz insana bile merhamet kazandýrýr. Aþk, en fakiri zengin eder. Aþk, öfkeleri yatýþtýrýr. Hastalarý iyileþtirir. Aþk bazen günlerce aðlatabilirken bazen de sebepli sebepsiz güldürebilir.

Aþk, bir insanýn dünya görüþünü deðiþtirebilir. Bir insanýn dini görüþünü bile deðiþtirir.

Aþk, bir insanýn vücudundaki tüm hücrelerin yenilenmesine neden olabilir. Aþk bir insanýn enerji akýþýný baþtan sona deðiþtirebilir.

Ve aþk acýsý dünyada ki en büyük acýdýr. Çünkü her acýyý paylaþabilirsin. Aþk acýsý ise yüreklerde düðümlenir kalýr. Nefesin kesilir, boðulacak gibi olursun. Her derde baðýra baðýra aðlayabilecekken, aþk acýsýnda sessiz aðlarsýn. Ve aþk yarasý düðüm düðüm büyür hücrelerine… Aþk bir insaný insanlýktan çýkaracak kadar tehlikelidir. Aþk bir insana gözünü kýrpmadan tetiðe bastýracak kadar tehlikeli.

Her yaraya ilaç bulunurken aþk acýsý literatürlerde “gizli yara” olarak kalýr.

Ey aþk! Sen nelere kadirsin.

Aþk baþka baþka þehirlerde iken ayný anda gökyüzüne bakýp onu dilemektir. Ayný anda acýyý hissetmek, ayný anda gülebilmektir.

Aþk, bazen baðýra baðýra küfür etmektir. Baþýný ellerinin arasýna alýp kahrolmaktýr bazen. Kafaný duvarlara vurmaktýr aþk. Bazen gitmektir, bazen gelmektir. Bazen ölmek, bazen yeniden doðmaktýr.

Aþk olmasa hangi resim anlamlý olabilirdi? Hangi þarký dinlenebilirdi. Gökyüzünde ki yýldýzlarýn anlamý aþk olmadan bu kadar güzel olabilir miydi? Nisan yaðmurlarýný bu kadar sever miydik? Aþk olmasa…

Geceleri yastýðýnýn gözyaþý ile ýslanmasý bu kadar anlamlý olabilir miydi?

Bu kadar küskün ve kýrýlganken bu kadar umut dolar mýydým?

Geçenlerde bir arkadaþýmýn evinde yemek yiyorduk. Arkadaþýmýn iki yaþýnda ki yaramaz oðlu, birden sofranýn ortasýna düþtü. Tavuk yemeðinin olduðu tencerenin içine giriverdi. O an arkadaþým nerdeyse cinnet geçirdi. Öfkeden kudurarak baðýrdý. Ve bir iki tokat attý. Çocuk aðlamaya baþladý. “ANNNEEEEE” diye. Sonra annesinin karþýsýnda aðlayarak baðýþlanmayý bekledi. Annesi ona sarýlana kadar aðladý. En son annesi “oðlum” deyip sarýlýnca bende aðladým. Annesinin þefkat dolu kucaðýnda dayak acýsýný unutmuþtu çocuk.

Ýþte aþk’ta böyle bir þey…

Anne çocuðuna kýzar ve onu dövmeye baþlar. Çocuk aðlar “anneeeeeee”.

 Aþktýr sebebi ziyan.

 Aðlarsýn, baðýra baðýra aðlarsýn.

 Ellerin düðüm düðüm olur.

Saçlarýný tutar haykýrýrsýn.

Yine de “AÞK” dersin.

Hani o küçük çocuk bilir ya annesi onu dövse de sever. Hani bilir ya dayak yese de annesi olmadan yaþayamaz! Ýþte aþkta öyledir.

Aðlatsa da, acýtsa da, kül etse de vazgeçemezsin. Yine de “aþk” dersin.

Baðýra baðýra “aþk” dersin.

Ýþte böyle bir mevsimde geldin.

 Hoþ geldin.

Þimdi sana en güzel çayý demleyeceðim.

Þimdi sana en güzel þiirimi okuyacaðým.

Þimdi sana bütün baktýklarýmdan daha güzel bakacaðým.

Yaralarýmýn kana bulandýðý, beddualarýmýn göðe yükseldiði bir zamanda geldin.

Hoþ geldin.

Ne iyi ettin de geldin.

Þimdi yaralarýmý saracak mýsýn?

Þimdi, hayata meydan okumaya var mýsýn?

“Biz” olmaya var mýsýn ?