Değerler Eğitimi - Yunus Yağmur

 İnsanları değerle kılan ve diğer insanlardan ayıran en önemli özellik şahsına münhasır özelliklerini öne çıkaran taşıdığı değerler anlayışıdır. Testmatik öğrenciler yetiştirmeye yöneldiğimizden bu yana değerler eğitimini ihmal ettik. Neticede test çözebilen, ancak kişiliği de çözülmüş, hiçbir değer  tanımayan ve taşımayan nesiller yetiştirdik.

Kırmızı ışıkta geçen araç sürücüsünün, çok kazanma hırsına yaptığı inşaattan demir ve çimento çalabilen müteahhit’in, mal satabilmek için türlü yeminler ve yalanlar üretebilen esnafın, çay içmek isteyen müşterilerine boya katarak çayını renklendiren çaycının, sokak ortasında kalabalıklar içerisinde dahi ağzının dolusu cadde ortasına tükürebilen insanların, yapılan maçlarda şike iddialarına bulaşan futbolcu ve hakemlerin, reyting uğruna insan onurunu hiçe sayarak yalan haber yapabilen gazetecilerin, iktidara  gelebilmek için yalan vaatlerde bulunan siyasetçilerin, müşterisinden daha fazla para almak için kısa yol yerine uzun yolu tercih eden taksicinin, organik olmadığı halde insanların doğallık duygularını suiistimal ederek piyasanın üç katı fiyatına domates satabilen pazarcı ve manavın, kadavradaki altın dişi sökerek rant elde etmeyi düşünebilecek kadar ruhsuzlaşmış mezar hırsızlarının, ebeveynlerinin servetine konabilmek için gözünü kırpmadan onları kesebilen çocukların olduğu bir toplumda, insan olarak vicdanımızı yaralayan her olumsuz davranışın temelinde değerler eğitimi eksikliğini görürüz.

Bir ağacın köklerinin toprakla bağlarının kesilmesi o ağacı nasıl kütükleştirirse; insanın değerlerden koparılması onu mahluklaştırır.  Toplumların değerlerden koparılması ise o toplumları yığın ve ya kitle haline getirir. En büyük yanlışımız ise ailede başlaması gereken değerler eğitimini; içeriği değersizleştirilmiş eğitim sisteminden bekliyor olmamızdır.Kendi inanç değerleri başta olmak üzere ,erdeme dayalı hiçbir değeri  önemsemeyen, tamamen seküler ilkelerle hareket eden, eğitimden çok öğretime önem veren bir eğitim sistemimiz olduğu aşikardır. Beşikten mezara kadar süren değerler eğitimimizi terk etmemiz;önce insanımızı sonra da toplumumuzu değersizleştirdi. Ninnilerle,masallarla başlayan ve kahramanlık destanlarıyla şahlanan   süslü değerler eğitimimizi yitirdik. Yitirdiğimiz her değer bizleri hem yozlaştırdı hem de çaresizleştirdi.Kaybettiğimiz değerlerin yerine yenisini ya koyamadık,ya da yeni değerler bizleri mutlu etmedi. Neticede bir çok konuda şikayet eder; ancak çözüm üretemez hale geldik. Çünkü;

Sabrın ve şükrün  yerini, acelecilik ve isyankarlık,

Yunus’un insan sevgisinin yerini,hümanizm,

Mevlana’nın hoş görüsünün yerini , tahammülsüzlük,

Hacıbektaş’ı Velinin  “Edeb”inin yerini, çağdaşlık maskeli hayasızlık,

Leyla’nın ve Mecnun’un aşkının yerini, cinsellik,

            Hz. Ömer’in adaletli devlet anlayışının yerini, sömürgecilik,

            Ahilik kültürünün yerini, köşe dönmecilik ve aldatma,

            Vatanseverliğin yerini, derin ve gizli ilişkiler,

            Ebu Zer (r.a) kanaatkarlığının yerini, Kapitalist aç gözlülük,

            Haklının güçlü olduğu adalet anlayışının yerini, güçlünün haklı olarak kabul gördüğü  zulüm yandaşlığı,

            Hz Ali’nin ,İnsanlara saygıyı “ ya dinde kardeş ya da yaratılışta  eş gören” anlayışının yerini, menfaatte paydaşlığı,

            Velhasılı kelam; dün, bizi onurlu,üstün ve dünyanın gıpta ettiği insanlar konumuna taşıyan değerlerimizi yeniden kuşanmak zorundayız. Milli ve manevi değerler diye genelleştirilmiş değerlerimizi kınayanın kınamasından çekinmeden; çağdaş baskılara aldırmadan sahiplenmemiz temennisiyle…