Çanakkale Ruhu - Yunus Yağmur

        Çanakkale’yi  tarihimiz açısından önemli kılan unsurları  ve Çanakkale’yi geçilmez kılan  sebepleri kavrayabilmek için Çanakkale Ruhunu  anlamak gerekir. Çanakkale sadece maddi imkan ya da imkansızlıklarla izah edilemez.

      Çünkü Çanakkale sözün bitip imanın konuştuğu coğrafyadır.

      Medeniyet canavarlarına karşı, imanlı göğüslerin zaferidir Çanakkale.

      Küçük dünya çıkarlarını, sevdiklerini, yaşam beklentilerini geride bırakarak; birbirlerine yürükten bağlanan inançlı bir milletin destanıdır Çanakkale.

      Gözlerinde "yaş", dudaklarında "dua" ellerinde "Kur'an", dillerinde "Fatiha" gönlünde “vatan aşkı” taşıyan bir milletin ruhudur Çanakkale.

      İnsanüstü gayretlerin İlahi desteklerle yüceldiği cihadın adıdır Çanakkale.

      Bir milletin çelikleşmiş ruhunda, zırhlıları erittiği dik duruşun adıdır Çanakkale.

      Başlı başına muhteşem bir kahramanlık şiiridir Çanakkale.

      Bahaneler üreterek, mazeretler sıralamadan, varını yoğunu ortaya koyabilmenin adıdır Çanakkale.

     Çanakkale’yi anlamak için küçük bir anekdotu hatırlamakta yarar vardır;

“Rivayet o ki, rahmetli Turgut Özal'ın Başbakanlık döneminde Türkiye'ye Japonya'dan bir eğitim heyeti gelmiş. Heyet, Türkiye'de incelemelerde bulunduktan sonra, Türk heyetiyle bir toplantı yapmışlar. Bir ara söz çocuklarda "millî şuur" oluşturmaya gelince, Japon heyetin başı bunu nasıl başardıklarını anlatmış, demiş ki:
"Çocuklarımız ilkokul çağına bile gelmeden bazı 'şok testler' uyguluyoruz. Mesela uçak hızında giden trenlere bindiriyoruz. Çok katlı yollardan geçiriyoruz. İleri teknoloji üreten tesisleri gezdiriyoruz. Gördükleri gelişmişlik karşısında çocuklarımız şok oluyorlar.
İlk şoktan sonra onları Hiroşima'ya götürüyoruz. Dehşeti gözleriyle görüp yaşıyorlar. Bomba atıldığından beri hiçbir bitkinin yetişmediği alanları geziyorlar...
Ondan sonra alıyoruz karşımıza, 'Eğer siz yeteri kadar çalışmaz, diğer devletleri geçmezseniz, vatanınız işte böyle bombalanır, anneniz bananız böyle öldürülür. Toprağınızda bir çiçek bile yetişmez olur' diyoruz." Bizimkiler, "İyi ama bizim Hiroşima'mız, Nagazaki'miz yok ki" deyince, Japonlar şöyle konuşmuşlar:
"Ama Çanakkale'niz var! Çanakkale, bizimkilerden çok daha çarpıcı bir örnek. O bölge çocuklarınıza ve gençlerinize millî şuur ulaştırmak için tam bir laboratuar. Öğrencileri kafileler halinde Çanakkale'ye götürüp gezdirin ve iki yüz elli bin şehidinizin hikâyesini anlatın. Yeterince çalışmazlarsa, başlarına bugün de benzer şeylerin gelebileceğini söyleyin."”
Evet, Japonlar "formül"ü bulmuşlardı... "Hiroşima ve Nagazaki'yi yeniden yaşamak istemiyorsanız, ilerlemeye devam edin!" diyorlardı çocuklarına...
Aynı "formül"ü bize de tavsiye ediyorlardı:
"Sizin de Çanakkale'niz var!"
Evet, "Çanakkale"miz var!..
"Geçilmez" dedirttiğimiz Çanakkale'miz!..
Rahmetle andığımız "şehit"lerimiz var!..
Ve elleri öpülesi "gazi"lerimiz!..
Bugünkü "Türkiye"yi Çanakkale Ruhuna ve onlara borçluyuz!..

Japonya'yı "Japonya" yapan, "Hiroşima ve Nagazaki'den çıkardığı ders"tir!.. Türkiye'yi "Türkiye" yapacak olan da, "Çanakkale" ve orasını "geçilmez" kılan "ruh"tur!..
Kim ne yaparsa yapsın, biz bu "ruh"un, bu "heyecan"ın yaşaması ve hep "diri" kalması için mücadele vermeye devam edeceğiz!..