Zamanı Kuşanmak - Yunus Yağmur

            Zaman bizlere bahşedilmiş en büyük nimettir.Zamanın,sağlığın,hayatın kıymetini bilme hususunda uyarılan,zaman medeniyetinin çocuklarıydık.Günü vakitlere bölerek başlardık hayata.Vakti kuşanmıştık,tüm benliğimizle. “İki günü birbirine denk olan ziyandadır” düsturuyla bakardık yaşadığımız âna. Vakit öldürmek yerine vakti değerli kılmanın mücadelesini verirdik.

Zaman başkaları için durmuşken,bizim için akın yapma anı idi. Ölü saatlerde yaşardık en diri duygularımızı ve teheccütde randevulaşırdık Sultanımızla. Kuşlar uyanmadan uyanır, bütün kainat uykudayken dahi uyanık olurduk.Diri bir kalbe ,uyanık bir şuura sahiptik. Gündemi belirlenen değil,gündem belirleyen ;zamanı kuşatılmış değil,zamanı kuşanmış; dikleşmeden dik durmasını bilen  bir medeniyetin çocuklarıydık.

Yüreğimiz hiçbir coğrafya parçasına sığmayacak kadar genişti. Yunus gibi severdik yaratılmışları Yaratandan ötürü. Mevlana gibi “Ne olunsan ol yine gel” diyerek kucak açardık,tüm insanlığa. “Ey oğul artık beysin” sözünü işittiğimizde kibirlenmez,oldukça mütevazileşir,olgun meyveli ağaç gibi başımızı öne eğerdik. Yaşarken el,ölünce yer beğenirdi bizleri.Bütün zamanlarda hakkıyla imanımızı tanımlama adına İbnü’l-vakt denirdi bizlere.Bütün zamanlarda hakkıyla Müslüman olmanın adıydı vaktin çocuğu olmak. Namaz için vakti beklerdik.Zekat ve sadaka için anı kollardık. Oruç,Hac belirli aydaydı zaten.Her mevsim dirilmek adına fırsatlar sunardı bizlere.

        Bugün  içinde bulunduğumuz modern çevrede de birer ibnü'l-vakt olarak yaşıyoruz. Fakat bizim içinde yaşadığımız vakit, bütün diğer anlardan kopuk bir an. Anlık düşünüyor, anlık yaşıyor, meseleleri anlık ele alıp, anlık değerlendiriyoruz. Hayatı, eşyayı, hadiseleri, zamanı, mekânı bir bütün ve onların her ferdini, karesini bu bütün içinde görebilme açısını ve kabiliyetini kaybettik. Artık vakti kuşanmıyor,vakit tarafından kuşatılıyoruz.
         Vakti kuşanmayı yeniden tanımlamaya gerek yoktur.Sadece tekrar hatırlamalıyız zamala barışmak adına. “Zamanı kokutanlar mürteci diyorlar bana, yükseldik sanıyorlar alçaldıkça tabana” ve “zaman bendedir ve mekan bana emanettir” duyarlılığıyla;bahanelere sığınmadan,boş ve yararsız işlerden uzak durarak,güzel ahlakı önceleyerek,olgun ve şuurlu davranarak, “keşke”lerimizi azaltarak,ertelemeden , “İki kapılı bir handa”  dinlenen yolcu bilinciyle; zamanın mihengine rızayı İlahiyi koymaktır Zamanı Kuşanmak.