Aynı Dili Konuşmak - Yunus Yağmur

Dil bizlere bahşedilen en büyük nimetlerdendir. Üzüntümüzü, sevincimizi ,kızgınlığımızı, hastalığımızı, kısacası tüm meramımızı dil sayesinde anlatır, paylaşırız. Maksadımızı anlatabildiğimiz , fikir dünyamızın tercümanıdır dil. Milletleri millet yapan unsurların başında gelir dil.

Dil sadece kelimelerden ibaret değildir. Kelimelere yüklediğimiz duygudur asıl anlaşmamızı sağlayan. Eğer kelimelerin içerisindeki duyguyu paylaşamıyorsak,aynı kelimeleri de kullansak anlaşmamız mümkün değildir.Bazen kelimelerimiz farklı da olsa aynı duyguyu paylaşır ve anlaşırız. Bunun en güzel örneği Çanakkale Ruhundadır. Kelimeleri farklı da olsa aynı duyguyu paylaşmış ve aynı duyguyla şahadete yürümüşlerdir. Ortak değerler, ortak duyguların oluşmasına vesile olur. Değerlerin içini boşaltırsanız ,aynı kelimeleri de kullansanız ortak duygunun oluşmasını engellersiniz. Her bir kelime ,her şahıs için ayrı anlamlar ifade etmeye başlar.Aynı kelimelerle konuşur,farklı anlamlar çıkarırsınız. Doğusundan, batısına ülkemiz insanın birbirlerini anlama sıkıntısı çekmelerini burada aramak gerekir. Problem;aynı dili kullanmaktan öte ,aynı değerleri taşımıyor,aynı duyguları paylaşmıyor olmamızdır.

Ömür boyu aşkın sırrı da aynı dili konuşmaktan geçiyor. Aynı dili kullanmak için “ben” den çok “biz” olmaya ihtiyacımız var. Önce anlamaya ,sonra anlaşılmaya çalışmak gerekir. Anlamak içinse önce dinlemek gerekir.Maalesef dinleme özürlü bir toplumuz. Yapılan araştırmalara göre karşımızdaki insanı en fala 60 saniye dinleyebiliyormuşuz. Sonrasında ise karşımızdaki ne kadar konuşursa konuşsun ona cevap hazırlamakla meşgul oluyormuşuz.

Esnaf, müşterisiyle; ebeveyn,çocuklarıyla; amir,memuruyla; öğretmen,öğrencisiyle aynı dili konuşamıyorsa anlaşmak ve başarı elde etmek mümkün değildir. Bazen keskin bir bakış, bazen tatlı bir tebessüm, bazen de gözyaşımız bir birimizle anlaşmamıza yeter. Renklerimiz ayrı da olsa göz yaşlarının rengi yoktur ve aynı duyguyu ifade eder.

Adamın biri artık karısının eskisi kadar iyi duymadığından korkuyormuş ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş. Ona nasıl yaklaşması gerektiğinden emin değilmiş. Bu durumu konuşmak için aile doktorunu aramış; doktor adamın karısının ne  kadar duyduğunu anlayabilmesi için basit bir yöntem önermiş.
         "Yapacağın şey şu, karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma  tonuyla bir şeyler söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra  20 adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla.Böylece duyup duymadığı ile bilgi sahibi olursun"
        O akşam karısı mutfakta akşam yemeğini hazırlarken adam işlemi uygulamaya  koymuş. 40 adım uzaklıktan karısına normal bir konuşma tonuyla seslenmiş "Hayatım bu akşam yemekte ne var?" Cevap yok.
          Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu tekrarlamış "Hayatım bu akşam yemekte ne var?" Gene cevap yok.
        Mutfağa biraz daha yaklaşmış, mesafe 20 adım ve tekrar sormuş "Hayatım bu akşam yemekte ne var?" Hala cevap yok.
         Adam mutfağın kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış "Hayatım bu akşam yemekte ne var?" Gene cevap alamamış.
         Bu sefer karısına iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş "Hayatım bu akşam yemekte ne var?"
       "Hayatım beşinci kez söylüyorum, Tavuk"
      Problem daima karşımızdaki kişilerde  olmayabilir. Problemlerin sebebini biraz da kendimizde aramalıyız.

Şunu hiç unutmayalım ki;Aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguları paylaşanlar anlaşabilir.  “Her kim aynı dili konuştuklarından uzak düştüyse o kimsenin yüz sesi ve dili olsa da dilsizdir”  der Mevlana.